Blog

Wat er gebeurt in de kamer, zonder namen.

Korte notities uit de praktijk — geanonimiseerd en soms samengesteld uit meerdere sessies, geschreven om te laten zien hoe systeemtherapie eruitziet.

8 augustus

Waarom op je handen zitten soms de grootste daad van liefde is.

Lees het verhaal →

17 jun

De woorden die later kwamen

Een sessie waarin een geschreven reflectie iets losmaakt dat het gesprek zelf niet raakte. Over hardop horen wat er nog niet gevoeld werd.

"Ik voel eigenlijk bijna niks," zegt hij dan. Niet als verklaring.

26 mei

De twee eilanden

Ze zitten tegenover elkaar, maar het voelt ver uit elkaar. Geen ruzie, geen escalatie — alleen afstand die zich langzaam heeft opgebouwd. Over een stel dat niet meer weet hoe de brug terug eruitziet.

13 apr

Hij luistert niet — en wij raken hem kwijt

Ouders die vechten om hun tienerzoon niet kwijt te raken, en een zoon die elke grens test. Over blijven staan zonder te winnen.

"Ik blijf," zegt ze. "Ook als je boos bent. Maar ik ga niet meer vechten."

30 mrt

De sessie die niet landde

Een gesprek dat wél klopt, maar toch niet beklijft buiten de behandelkamer. Over de grens van wat één ruimte kan bieden.

"Het helpt gewoon niet genoeg," zegt zij. Voorzichtig, maar duidelijk.

24 mrt

Het kind dat boos werd

Een driftbuien-achtige achtjarige, en een scheiding die niemand meer met de boosheid verbond. Onder boosheid ligt vaak verdriet.

"Als papa weggaat." Onder de boosheid ligt de angst om iets te verliezen.

16 mrt

De onzichtbare derde

Ze komen voor relatieproblemen — maar er is een derde aan tafel die niet fysiek aanwezig is. Over loyaliteit die nog geen nieuwe plek heeft gevonden.

Twee talen. Beide liefdevol. Beide echt. Maar niet dezelfde taal.

10 mrt

De terugtrekker en de bewaker

Een stel gevangen in een bekend patroon: zij duwt, hij trekt zich terug. Onder beide gedragingen ligt dezelfde angst.

"Ik dacht dat je me negeerde." "Ik dacht dat jij me afwees."

2 mrt

Mijn kind

Een gedicht over blijven, ook als het moeilijk is. Over dragen wat een kind nog niet zelf kan dragen.

Een gedicht over blijven, ook als het moeilijk is.

23 feb

De jongen die alles draagt

Zestien jaar oud, en vanzelfsprekend de zorg voor een ziek gezin op zich genomen. Over erkenning die soms genoeg is.

"Ik red me wel," zegt hij. Het zijn zelden de woorden waarop ik let.

16 feb

De stilte tussen hen

Twee mensen naast elkaar op de bank, en toch mijlenver weg. Over rust die ruimte maakt voor wat nog onuitgesproken is.

"Ik mis haar," zegt hij plotseling. Ze kijkt op, verbaasd — maar niet boos.

Herken je iets van jezelf in deze verhalen?

Neem contact op